سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور فصلنامه علمی علوم زمین 1023-7429 24 95- سنگ و کانی 2015 05 22 Emplacement Mechanism of the Challu Granitoidic Pluton Using Magnetic Fabric Method, Southern Damghan سازوکار جایگیری توده گرانیتوییدی چالو با استفاده از روش فابریک مغناطیسی 87 98 42386 10.22071/gsj.2015.42386 FA مریم شیبی استادیار، دانشکده علوم‌ زمین، دانشگاه شاهرود، شاهرود، ایران پروین مجیدی کارشناسی ارشد، دانشکده علوم ‌زمین، دانشگاه شاهرود، شاهرود، ایران Journal Article 2013 12 08 The Challu granitoidic pluton composes of two monzodiorite and quart diorite units, injected into the Eocene volcanic rocks in south of Damghan. Emplacement mechanism of this pluton has been investigated by the anisotropy of magnetite susceptibility method. The measured mean value of bulk susceptibility (Km in µSI) in fresh quart zdiorites and monzonites are 31608 and 33726, respectively and then the pluton belongs to the ferromagnetite granites. In this granitoidic body, magnetite is the main carrier of magnetic susceptibility and biotite and pyroxene are the other accessory factors of magnetite nature. The field observation along with petrographical and magnetic fabric investigations reveal that the mentioned pluton emplaced at two stages with two different mechanisms. Monzodioritic unit with dominant porphyroidic texture and NS lineation trend and foliation strike parallel to the margin of the pluton emplaced along tensional gash of one dextral shear zone. Quartz dioritic unit at the same time or a time after monzodiorite emplaced as dyke. The magnetic fabric pattern, oblate ellipsoid shape as well as predominance of trachytoidic texture in this unit correspond with the inverse fabric dyking pattern and the orientation of plagioclase show magma flow. The magnetic susceptibility has been decreased in the stations that subjected to the hydrothermal alteration either by reduction of size of magnetite crystals or conversion of magnetite to hematite. The microstructures in the pluton are mainly magmatic and show high melt fraction to crystal during the emplacement or absence of tectonic stress after full crystallization.  توده گرانیتوییدی چالو در جنوب دامغان از دو واحد مونزودیوریت و کوارتزدیوریت تشکیل شده و به درون سنگ‌های آتشفشانی ائوسن تزریق شده است. سازوکار جایگیری این توده با استفاده از روش ناهمگنی قابلیت پذیرفتاری مغناطیسی (AMS) مورد مطالعه قرار گرفته است. میانگین پذیرفتاری مغناطیسی اندازه گیری شده (Km، برحسب µSI) در کوارتزدیوریت‌ها و مونزودیوریت‌‌های سالم، به ترتیب 31608 و 33726 است و بنابراین جزو گرانیتوییدهای فرومغناطیس به شمار می‌روند. در این توده گرانیتوییدی، مگنتیت عامل اصلی پذیرفتاری مغناطیسی و بیوتیت و پیروکسن از دیگر حامل‌های فرعی رفتار مغناطیسی هستند. بررسی‌های صحرایی، سنگ‌نگاری و فابریک‌های مغناطیسی نشان می‌دهد که توده نفوذی یادشده در دو مرحله و با دو سازوکار متفاوت جایگیری کرده است. واحد مونزودیوریتی با بافت چیره پورفیروییدی و الگوهای خطوارگی و برگوارگی شمالی- جنوبی موازی با حاشیه توده در امتداد بازشدگی‌های کششی یک پهنه برشی راستالغز جایگیری و واحد کوارتزدیوریتی همزمان یا کمی پس از واحد مونزودیوریتی به‌صورت دایک جایگیری کرده است. الگوی فابریک مغناطیسی و همچنین کلوچه‌ای بودن شکل بیضوی مغناطیسی همراه با بافت چیره تراکیتوییدی در این واحد با الگوی فابریک غیر عادی در دایک‌ها همخوانی دارد و جهت‌گیری کانی پلاژیوکلاز جهت جریان ماگما را نشان می‌دهد. در برخی از ایستگاه‌ها به دلیل فرایند دگرسانی گرمابی کانی مگنتیت از دید اندازه بلوری کوچک و یا به هماتیت دگرسان شده و هر دو عامل سبب کاهش در مقدار پذیرفتاری مغناطیسی شده است. ریزساخت‌های موجود در این توده بیشتر ماگمایی و نشان‌دهنده بالا بودن درصد مذاب به بلور در هنگام جایگیری توده و یا نبود تنش‌های زمین‌ساختی پس از تبلور کامل ماگماست.  http://www.gsjournal.ir/article_42386_0d4fb35df0d0cd69921750701398348b.pdf