سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور فصلنامه علمی علوم زمین 1023-7429 8 شماره 31-32 1999 08 23 Sabalan Volcanic Complex with special reference to the hydrothermal resources in Meshkinshahr area, NW. Iran بررسی آتشفشان سبلان با توجه خاص بر روند تشکیل منابع زمین گرمایی مشکین شهر-استان اردبیل 2 15 233855 FA فریدون سحابی پژوهشکده علوم زمین، سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور، تهران، ایران Journal Article 1970 01 01 Volcanic activity in Sabalan started in Eocene and resumed in Pliocene by eruption of trachy - andesitic andesitic lava flow through the main caldera. Four major lithostratigraphic units were defined in the studied area in the following order: Dizu Formation (Quaternary alluvium and terraces), Kasra Formation (post-caldera, Late Pleistocene), Taos Formation (syn-caldera, Early Pleistocene) Valhazir Formation (pre- caldera, Pliocene). The Sabalan Volcanic Complex, structurally consists of: - A central caldera of 14 x 12 km, partially filled by post- caldera trachyandesite-trachydacite lava flows. - Linear faulting trending NE SW, N-S and WNW-ESE. - Arcuate structures forming an inner and outer fractures to the caldera. Resistivity measurements (DC, TEM and MT) was carried out to identify subsurface resistivity anomalies. Five significant anomalies (5-10 ohm. m)were defined as follows: -Gheynarjeh (NW. Sabalan) -Dollar (SE. Sablan) - Toas-Hooshang Meidan (WNW. Sabalan) - Ghotur Suii (N. Sabalan) - Sar-e ein (SE Sabalan) The main hydrothermal alteration exposed at the surface is confined to the valhazir (pre -caldera) formation and is of two types. - Low temperature alteration developed in the vicinity of the surface thermal springs. e. g., Gheynarjeh. - Alteration, indicative of pre-existing hydrothermal system, in which temperature was at least 180° C. فعالیت مجموعه آتشفشانی سبلان در استان اردبیل در ائوسن شروع گردید و متعاقب آن مرحله دیگری از فوران گدازه‌های تراکی آندزیتی و تراکی داسیتی از داخل دهانه فرو ریخته آتشفشان، بوقوع پیوست. با توجه به تنوع سنگ‌شناسی، چهار واحد سنگ چینه‌ای در منطقه مورد مطالعه می‌توان تفکیک نمود که به ترتیب بر حسب افزایش سن عبارتند از: سازندهای دیزو (کواترنری)، کسرا (پلیستوسن پایانی)، طاووس (پلیستوسن آغازی) و ولهزیر (پلیوسن). مجموعه آتشفشان سبلان از واحدهای ساختاری زیر تشکیل گردیده است: دهانه آتشفشان به ابعاد ۱۲×۱۴ کیلومتر در امتداد تقریباً شمال غربی - جنوب شرقی است. سه گنبد آتشفشانی درون دهانه قرار گرفته که در واقع قله سبلان را تشکیل می‌دهند و ارتفاع بلندترین آنها به ۴۸۱۶ متر می‌رسد گسلهای خطی در امتدادهای SW, E-W - NW-SE, NE و WNW-ESE قرار دارند. گسلهای کمانی شامل دو کمان یکی کوچکتر (داخلی) و دیگری، بزرگتر (خارجی) می‌باشند که رخنمون بارزتر آنها روی دامنه شمال باختری سبلان است. بررسیهای مقاومت‌سنجی TEM, DC) و(MT که تا عمق ۳۰۰۰ متری انجام گرفته است، حداقل ۵ ناهنجاری مقاومتی (۵ تا 10 اهم متر) را در اعماق 2000 تا ۳۰۰۰ متری در مناطق: قینرجه، دولار، توس، هوشنگ میدان، قطور سویی و سرعین، مشخص می‌سازد. دگرسانی‌های گرمابی مهم، بطور عمده منحصر به سنگهای آتشفشانی نسبتاً قدیمی‌تر، یعنی واحد سنگ چینه‌ای ولهریز (پلیوسن) است. این دگرسانی‌ها از دو نوع: حرارت پائین و حرارت بالاست، که اولی در سطح در اطراف چشمه‌های آبگرم (مثل قینرجه) و دومی در اعماق پائین‌تر، گسترش دارد. کانی سازی‌های انجام گرفته در این دگرسانی‌ها، وجود حرارت حداقل ۱۸۰ درجه سانتی‌گراد را در سیستم زمین‌گرمایی سبلان تائید می‌نماید.

http://www.gsjournal.ir/article_233855_2dff15ee4b92393c83f31b85502e8f76.pdf

سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور فصلنامه علمی علوم زمین 1023-7429 8 شماره 31-32 1999 08 23 Supergen alteration and enrichment of Sungun Copper- Molybdenum Porphyritic deposit, North-east Iran کانسار مس - مولیبدن پورفیری سونگون و بررسی وضعیت غنی شدگی ثانوی (Supergen enrichment) در آن 16 27 233856 FA خلیل بهارفیروزی سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور، تهران، ایران عبدالمجید یعقوب‌پور دانشگاه تربیت معلم، تهران، ایران محمود مهرپرتو سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور، تهران، ایران Journal Article 1970 01 01 The Sungun deposit is situated in Alborz-Azarbayejan magmatic belt, northwest Iran. This deposit is a skarn porphyritic copper-molybdenum type which skarn member had been exploited from ancient time, but the porphyric part has been introduced first by H. Etminan (1977). The principal agent of mineralization is a subvolcanic stock with granodioritic composition that disseminated veinlet mineralization occurred in it and in skarn member adjacent of it. Potassic-Phyllic, phyllic-carbonate, argillic and propylitic alteration, characteristic of continental margin type porphyry copper deposits is well mapped. Two kinds of Potassic alteration, in adjacent to skarn (without mineralization) and in deep part of deposit (with a good disseminated and veinlet mineralization) is distinguished. Phyllic alteration with abundant veinlet mineralization is well developed, argillic alteration is very limited and prophylitic alteration occurred in north and south of deposit. Supergen enrichment processes is not well developed in Sungun and secondary sulfide minerals of copper is formed only as thin film around or in the fractures of primary sulfide mineral in upper parts of deposit. Chemical and mineralographical investigation of samples from supergen zones, that recorded in logging files of boreholes show that the typical supergene ore is formed in a few meters thickness (<5m) in some places, then the supergene reserves of Sungun deposit is very low (Probably < 10 m.t). کانسار سونگون در شمال باختری ایران بر روی کمربند ماگمائی البرز - آذربایجان قرار دارد. این کانسار در واقع یک نهشته نوع اسکارن پورفیری مس - مولیبدن می‌باشد که بخش اسکارن آن از زمانهای دور مورد بهره‌برداری قرار گرفته است. بخش پورفیری این کانسار در طول بیست سال گذشته مورد توجه بوده است. عامل اصلی کانی‌سازی توده نیمه‌ژرف سونگون پورفیری با ترکیب سنگ‌شناسی در حد گرانودیوریت می‌باشد و کانی سازی پراکنده و رگچه‌ای در داخل استوک و در حاشیه آن بصورت اسکارن تشکیل شده است. مناطق دگرسانی پتاسیک، فیلیک، فیلیک -کربنات، پروپیلیتیک، آرژیلیک شاخص کانسارهای مس پورفیری نوع حاشیه قاره‌ای بخوبی تفکیک شده‌اند. دگرسانی پتاسیک به دو صورت در مجاورت اسکارن و در بخش‌های ژرف کانسار قابل شناسائی است. این زون در مجاورت اسکارن فاقد کانی‌سازی می‌باشد. دگرسانی فیلیک گسترش بسیار زیادی دارد و کانی‌سازی غالب در آن از نوع رگچه‌ای می‌باشد. زون آرژیلیک اولیه دارای گسترش بسیار محدود و نامنظم بوده و دگرسانی پروپیلیتیک در حاشیه شمالی و جنوبی کانسار قابل تشخیص است اما از سمت باختر زون پروپیلیتیک قابل تشخیص نیست. زون آرژیلیک و پروپیلیتیک فاقد کانی‌سازی قابل توجه می‌باشند. فرآیند غنی‌سازی سوپرژن در سونگون گسترش چندان نیافته است و کانی‌های حاصل از این فرایند مثل کالکوسیت، کولین و بورنیت فقط بصورت قشری نازک روی کانیهای سولفیدی اولیه و در داخل شکستگی‌های آنها تشکیل شده‌اند. بررسی شیمیائی کانه‌نگاری زون‌های سوپرژن تفکیک شده در پرونده نمودارگیری (Logging) گمانه‌ها، نشان‌دهنده عدم پیشرفت کافی فرآیند غنی‌سازی سوپرژن در سونگون می‌باشد و تنها در بعضی از گمانه‌ها این زون با ضخامت‌های محدود (کمتر از پنج متر) قابل ملاحظه است. بنابراین مقدار ذخیره بخش سوپرژن در سونگون بسیار محدود می‌باشد.

http://www.gsjournal.ir/article_233856_1b10a711fde5419373d66c673c6c814f.pdf

سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور فصلنامه علمی علوم زمین 1023-7429 8 شماره 31-32 1999 08 23 Tectonic evolution of Sanandaj-Sirjan Zone تکامل تکتونیکی پهنه سنندج - سیرجان در نیمه شمال باختری و معرفی زیر پهنه‌های جدید در آن 28 49 233857 FA محمد محجل گروه زمین شناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران محمد رضا سهندی سازمان زمین‌شناسی و اکتشافات معدنی کشور، تهران، ایران Journal Article 1970 01 01 The Sanandaj -Sirjan Zone is the metamorphic core of the Zagros Orogen in south-western Iran. It is formed in the Late Cretaceous, during closure of the Neo-Tethys, and when Afro-Arabian Continent collided with central Iran. Subdivision is Proposed for the Sanandaj-Sirjan Zone is based on the recognition of Late Mesozoic Continental margin arc, being formed during northeastward subduction of Neo-Tethys under Iranian continent. From southwest to northeast the subdivision consists of the following subzones. (1) The radiolarite sub-zone, consisting of Late Triassic to Late Cretaceous shallow to deep-marine rocks. (2) The Bistoon sub-zone, constituting Late Triassic to Late Cretaceous shallow marine carbonates. (3) The Ophiolite sub-zone comprising several Late Cretaceous ophiolites, (4) The marginal sub-zone has a Late Jurassic-Early Cretaceous volcanic arc succession deposited in shallow-marine environments, (5) The Complexly-deformed sub-zone has a Late Palaeozoic-Mesozoic Passive margin succession formed at the northeastern side of Neo-Tethys, as well as being overlain by a convergent margin assemblage. Two regional deformations are recognized in the Complexly-deformed sub-zone with the first one related to subduction of Neo-Tethyan oceanic crust and associated with arc volcanism during the Late Jurassic-Early Cretaceous. The second regional deformation occurred in Late Cretaceous collision and consists of southwest-vergent intense folding in the metamorphic inner sub-zone and imbricate thrusting in the outer sub-zone. Collisional tectonics in a regime of dextral transpression was renewed in the Neogene. زون سنندج- سیرجان قسمت داخلی دگرگون شده کوهزاد (Orogen) زاگرس در باختر ایران می‌باشد که به هنگام بسته شدن اقیانوس تتیس جوان در کرتاسه پسین در اثر برخورد سکوی قاره عربی با ایران ایجاد شده است. تقسیم‌بندی در پهنه سنندج- سیرجان بدین سبب عنوان می‌شود که کمان حاشیه فعال در دوران میانه زیستی پایانی در اثر فرورانش پوسته اقیانوسی اقیانوس تتیس جوان به سمت شمال خاوری به زیر ایران مرکزی انجام گرفت. این تقسیم‌بندی از جنوب باختری به طرف شمال خاوری شامل زیرپهنه‌های زیر می‌باشد. ۱- زیرپهنه رادیولاریتی شامل سنگ‌هایی به سن تریاس پسین تا کرتاسه پسین که در محیط‌های کم عمق و عمیق تشکیل شده‌اند. ۲ - زیرپهنه بیستون که شامل کربنات‌های محیط کم‌عمق دریا از زمان تریاس پسین تا کرتاسه پسین می‌باشند. 3- زیرپهنه افیولیتی که شامل افیولیت‌های کرتاسه پایانی هستند. ۴- زیرپهنه حاشیه‌ای که از سنگ‌های آتشفشانی کمان آتشفشان با سن ژوراسیک پسین - کرتاسه زیرین می‌باشند که در محیطی کم‌عمق دریایی رسوب‌گذاری کرده‌اند. ۵- زیرپهنه با دگرشکلی پیچیده که از سنگ‌های دیرینه زیستی پسین - میانه زیستی در حاشیه آرام در قسمت شمال خاوری اقیانوس تتیس جوان قرار گرفته است. دو دگرشکلی ناحیه‌ای عمده در زیرپهنه با دگر شکلی پیچیده ملاحظه می‌گردند که اولی با فرورانش پوسته اقیانوسی تتیس جوان و ایجاد کمربند آتشفشانی با سن ژوراسیک پسین - کرتاسه آغازین همراه بوده و دیگری در کرتاسه پسین به علت برخورد سکوی قاره عربی با چین خوردن شدید با تمایل جنوب باختری در قسمت داخلی دگرگون و گسل‌های تراستی پهنه برخورد نمایان می‌باشد. تکتونیک حاصل از برخورد در یک رژیم همگرای فشارشی راستبر در زمان نئوژن نیز فعال شده است.

http://www.gsjournal.ir/article_233857_efd8db200a781b6c569da01518fd5537.pdf

سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور فصلنامه علمی علوم زمین 1023-7429 8 شماره 31-32 1999 08 23 Facies, depositional environments, and sandstone provenance of the Hojedk Formation in Zarand area, Northwest Kerman رخساره‌ها محیط‌های رسوبی و خاستگاه ماسه‌سنگ‌های سازند هجدک در منطقه زرند کرمان 50 63 233858 FA یعقوب لاسمی دانشگاه تربیت معلم، تهران، ایران علی خردمند دانشگاه تربیت معلم، تهران، ایران Journal Article 1970 01 01 The Hojedk Formation (Middle Bajocian-Lower Bathonian) is a thick, mainly siliciclastic and coal- bearing succession, in the Zarand area, northwest Kerman. It thickens along the Kuhbanan Fault, where its thickness exceeds than 1000 meters. The lower contact of the Hojedk Formation is gradational with the Badamu Formation. Its upper contact with the basal conglomerate of the Bidou Formation is an erosional unconformity. The purpose of this study is facies analysis, recognition of depositional environments and sandstone provenance of the Hojedk Formation in the Zarand area. This area is a part of a" pull apart basin " developed between Nayband and Kuhbanan strike -slip faults during Middle - Late Jurassic time. The lower portion of the Hojedk Formation was deposited in a river dominated delta, but the main part of the formation (middle and upper portion) was deposited in a meandering river environment. The sandstones of the Hojedk Formation are mainly phyllarenite, in which over 50% of the grains are low - grade metamorphic rock fragments. The north - northwest to south-southeast paleocurrent direction and northward increase in grain size, along the Kuhbanan Fault, indicate a north to northwest source for the siliciclastic rocks of the Hojedk Formation. سازند هجدک (باژوسین میانی - باتونین زیرین) به طور عمده از سنگ‌های سیلیسی آواری زغال‌دار تشکیل شده و در منطقه زرند، شمال باختری ،کرمان، گسترش دارد. ستبرای آن در امتداد گسل کوهبنان افزایش می‌یابد و به بیش از هزار متر می‌رسد. مرز زیرین سازند هجدک با سازند بادامو تدریجی است ولی مرز بالایی آن با کنگلومراهای قاعده سازند بیدو به صورت ناپیوستگی فرسایشی است. هدف از این بررسی‌ها تشخیص رخساره‌ها، محیط‌های رسوبی و خاستگاه ماسه‌سنگ‌های سازند هجدک در منطقه زرند است. این منطقه قسمتی از حوضه رسوبی فشارشى (Pull part Basin) است که در بین گسل‌های امتداد لغز نای‌بند و کوه‌بنان در زمان ژوراسیک میانی - پسین تشکیل گردیده است. بخش زیرین سازند هجدک در یک محیط دلتایی تحت نفوذ رودخانه تشکیل شده ولی بخش عمده آن (بخش‌های میانی و بالایی) در محیط پیچان‌رودی (Meandre) نهشته شده است. ماسه‌سنگهای سازند هجدک به طور عمده از نوع فیل‌آرنیت (Phyllarenite) می‌باشد که در آنها خرده‌سنگ‌های دگرگونی درجه پائین بیش از ۵۰ درصد سنگ را تشکیل می‌دهد. جهت جریان‌های قدیمی رو به جنوب و جنوب خاوری و افزایش اندازه دانه‌ها به سمت شمال منطقه مورد مطالعه در طول گسل کوه‌بنان نشان‌دهنده خاستگاه اصلی شمال تا شمال غربی برای سنگ‌های آواری سازند هجدک است.

http://www.gsjournal.ir/article_233858_6fa40f0c303b36c2d3b400715db00174.pdf

سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور فصلنامه علمی علوم زمین 1023-7429 8 شماره 31-32 1999 08 23 Late Permian Brachiopoda of Minak and Niknamdeh Sections, Baladeh area, Central Alborz بازوپائیان پرمین پسین در ناحیه بلده البرز (مرکزی) مقاطع میناک و نیکنام ده 64 79 233871 FA فرخ گلشنی سازمان زمین‌شناسی کشور، تهران، ایران مریم‌ناز بهرام‌منش سازمان زمین‌شناسی کشور، تهران، ایران Journal Article 1970 01 01 The Upper Permian brachiopods of Baladeh area, central Alborz were compared and correlated paleogeographically and paleoecologically with Shahreza-Abadeh region, central Iran, as well as Jolfa, northwestern area of Iran. In order to reach a satisfactory conclusion, numerous brachiopods (200 specimens) from the Upper Permian Nesen Formation were collected from two sections, i.e., Minak and Niknamdeh respectively. Systematic descriptions of the brachiopods were carried out at generic and specific levels, these are indicated in the text accordingly. As a result of this investigation, during the Permian- Triassic times, Alborz shared a very similar paleogeographic realm with Shahreza-Abadeh Belt, as well as Jolfa region. Many identical brachiopod genera and species of the three above-mentioned areas, as well as similar lithology, are indicative of their mutual sedimentary basin during Permian- Triassic times. Nevertheless, some marked differences may be observed during the latest Permian between the Alborz and the other two regions, i.e. the Dorashamian Stage is missing in the Alborz, whereas both in Jolfa and Shahreza-Abadeh areas are well- represented. This gap, between the Permian- Triassic boundary beds, is marked by the development of a few meters of lateritic- bauxitic layers in the Alborz. علت انتخاب این ناحیه بررسی حوضه بازوپادار منطقه و مقایسه جغرافیای دیرین و زیست محیطی دیرین البرز با ایران مرکزی، مطابقت زیست‌چینه‌ای ناحیه البرز در زمان پرمین - تریاس با سایر نواحی ایران از جمله ایران مرکزی (شهرضا - آباده )-جلفا (برش الی‌باشی) بوده است. برای رسیدن به این هدف‌ها و مقایسه زیستاران (Fauna) ناحیه می‌بایستی نمونه‌گیری از بازوپائیان ناحیه البرز نیز صورت می‌گرفت که با سایر مقاطع مقایسه شود. در این راستا حدود ۲۰۰ نمونه بازوپا از دو برش میناک و نیکنام‌ده برداشت گردیده که شرح و توصیف سیستماتیک آنها در حد جنس و گونه در این نوشتار آمده است. در نتیجه این بررسی‌ها و مقایسه فسیل‌ها با یکدیگر می‌توان نتیجه گرفت که در زمان پرمین - تریاس ایران مرکزی، البرز و جلفا تقریباً حوضه مشترکی را داشته‌اند. همانندی براکیوپودها در سه ناحیه نشانگر همانندی محیط رسوبی این نواحی است ولی وجود رسوبگذاری لاتریت، بوکسیت در اواخر پرمین در البرز نشان‌دهنده تفاوتهای لیتولوژیکی آنها است ولی جنس فسیل‌ها در این سه ناحیه کم و بیش به طور کامل با یکدیگر هم‌خوانی و شباهت دارد.

http://www.gsjournal.ir/article_233871_7006dbf1ce6dec9f2e2d506bf3451ac1.pdf

سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور فصلنامه علمی علوم زمین 1023-7429 8 شماره 31-32 1999 08 23 Deformations analysis of Sabz-Pushan Fault zone تحلیل دگرریختی‌های پهنه گسلی عرضی ـ برشی سبزپوشان جنوب شیراز 80 91 233874 FA حجت‌الله صفری دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران منوچهر قرشی سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور، تهران، ایران محمد رضا قاسمی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 1970 01 01 Sabz-Pushan Fault Zone is chosen as a case study for deformation analysis of Zagros tear faults. This study has been shown that Sabz-Pushan Fault zone is divided into independent fault segments which present evidences of dextral shear deformation. These deformations, which have been studied in detail in this paper, include structural disturbances, changes in sedimentary basin conditions (facies changes) and Neotectonics deformations. Conclusion of this research can be extended to other Zagros tear faults, such as Kazerun, Karebas and Sarvestan fault, and then can be a suitable for better understanding of Zagros Fold-Thrust belt deformations. جهت تحلیل دگرریختی‌ها در راستای پهنه گسله‌های عرضی - برشی (Tear faults) زاگرس، پهنه گسله سبزپوشان به عنوان مورد مطالعاتی انتخاب و مورد بررسی قرار گرفت. این پژوهش آشکار ساخت که پهنه گسله سبزپوشان به پاره گسله‌های (Segment Faults) مستقلی تقسیم شده که در بین آنها شکل‌های گوناگون دگر ریختی‌های مرتبط با یک برش راست‌بر قابل مشاهده می‌باشد. این دگر ریختی‌ها شامل دگر ریختی ساختارها، تغییر وضعیت حوضه‌های رسوبی (تغییرات رخساره‌ای) و دگرریختی‌های نوزمین‌ساختی است که به تفصیل در بخش‌های مختلف این مقاله مورد بحث قرار گرفته است. نتایج این پژوهش قابل تعمیم به دیگر گسله‌های عرضی برشی زاگرس چون گسله‌های ایذه، کازرون، کاره‌باس و سروستان بوده و در نتیجه کلیدی برای آگاهی بهتر دگرریختی های کمربند چین‌خورده - رانده زاگرس می‌باشد.

http://www.gsjournal.ir/article_233874_81928f8df6bea11a43d9b9a8f0fc5ad6.pdf

سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور فصلنامه علمی علوم زمین 1023-7429 8 شماره 31-32 1999 08 23 The optimization of effective parameters in beneficiation of Sarcheshmeh copper mine بهینه‌سازی پارامترهای مؤثر در فرآوری مس سرچشمه 92 99 233876 FA بهرام رضائی دانشکده مهندسی معدن و متالورژی، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران احمد امینی سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور، تهران، ایران منصور صباغ‌گل دانشکده مهندسی معدن و متالورژی، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، تهران، ایران Journal Article 1970 01 01 The Sarcheshmeh copper mine with an estimated reserves of 1200 million tons of Cu and Mo grades of 1.1 and 0.03 percents respectively and other valuable elements such as gold, silver, etc., remains supreme among all other mines in the world. The investigation carried out, clearly shows that due to variations in recovery, feed and concentrate assays from one side and unoptimized parameters in the flotation circuits from other sides, there is a meaningful reduction in overall recovery. Therefore, the investigation has been carried out to optimize the important parameters and final results shows that it would be possible to increase the recovery from 86% (with copper grade of 29%) to 91.5% (with copper grade of 34.5%). The results obtained are not only encouraging but also form original and distinct contribution to the optimization of parameters in beneficiation of copper in general and that of Sarcheshmeh copper plants in particular, as discussed in an appropriate part of the paper. معدن مس سرچشمه کرمان با ذخیره قطعی ۱۲۰۰ میلیون تن با عیار ۱/۱ درصد مس ۳ درصد مولیبدن و عناصر مفیدی چون طلا، نقره و ... از جمله معادن بزرگ و حساس مس دنیا محسوب می‌شود. بررسی‌های انجام شده نشان می‌دهد که بازیابی مس در کارخانه فرآوری دارای نوساناتی بوده و در مجموع نسبت به طراحی‌های انجام شده کاهش قابل توجهی دارد. بنابراین مطالعه سیستماتیک در این زمینه ضروری به نظر می‌رسد. با بررسی‌های به عمل آمده از وضعیت عملکرد هشت ساله، یکساله ، ماهانه و روزانه کارخانه چنین نتیجه شده که عیار بار ورودی و همچنین عیار کنسانتره از نوسانات خاصی برخوردار بوده (به عنوان مثال در مورد بار ورودی عیار مس 0/94 تا1/5 درصد گزارش شده است) و بالطبع عیار باطله و بازیابی نیز متغیر است. بنابراین یکی از دلایل کاهش بازیابی را می‌توان ناشی از عدم یکنواختی بار ورودی به کارخانه دانست. از طرفی نمونه‌برداری سیستماتیک از نقاط حساس و گلوگاه‌ها به منظور تطبیق با شرایط موجود کارخانه نیز نشان می‌دهد که عملکرد کارخانه نسبت به طراحی اولیه کارآیی مناسبی ندارد و بی‌تأثیر در کاهش بازیابی نیست. با مطالعه و بررسی پارامترهای مؤثر در فلوتاسیون ((Floatation می‌توان بازیابی را از ۸۶ درصد (با عیار مس ۲۹ درصد) به 91/5 درصد (با عیار 34/5 درصد) رساند.

http://www.gsjournal.ir/article_233876_e81d4d72e5a07d53008ec074bc4729b8.pdf