رسوبات زغالدار ایران با نام گروه شمشک از دیدگاه زمانی از تریاس بالایی آغاز و تا ژوراسیک میانی ادامه دارد. محدوده گسترش این رسوبات شمال مرکز و خاور ایران را در بر میگیرد. حوضه زغالدار طبس در ایران مرکزی که وسیعترین محدوده رسوبات یاد شده به شمار میرود از سه پهنه زغالی با نامهای پروده، نایبند و مزینو تشکیل شده است. رسوباتی که در پهنه پروده دارای رخنمون میباشند از قدیم به جدید عبارتاند از: سازندهای نایبند آبحاجی، پروده و بغمشاه. سازند نایبند خود از پنج بخش به نامهای گلکان، بیدستان، حوضشیخ، حوضخان و قدیر تشکیل شده که بخش قدیر آن در پهنه پروده با ستبرای بیش از ۱۰۰۰ متر چند زون زغالی را در خود جای داده است. زون زغالی اصلی پهنه پروده، با ۵ لایه قابل کار در قسمت میانی این بخش قرار گرفته است. ساختمان زمینشناسی ناحیه پروده تحت تأثیر چند گسله بزرگ با راستای خاوری باختری قرار گرفته و بوسیله گسلههای کوچکتر به مناطق جدا از هم تفکیک شده است. ویژگیهای کمی و کیفی لایههای زغالی در پهنههای یاد شده با روندی مشخص، تغییرات تدریجی را نشان میدهد. با توجه به شرایط فوق ناحیه پروده به چندین بلوک معدنی تقسیم و در مرحله طراحی مقدماتی تعداد پنج معدن با ظرفیت 5/3 میلیون تن در سال پیشنهاد گردیده است.
