تاقدیس اهواز در پیشانی چین‌خوردگی زاگرس بزرگ‌ترین میدان نفتی ایران را در خود جای داده و تولید هیدروکربن از آن 10 برابر بیش از تولید میانگین جهانی است. به دلیل اهمیت ویژگیهای تراکمی و امتدادی شکستگیها در مخازن کربناتی طی یک پروژه دو ساله و با حمایت اطلاعاتی شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب مطالعه ساختاری بنیادی و جامعی در این تاقدیس صورت گرفت که هدف نهایی آن، استفاده از کلیه داده‌های موجود برای مقایسه الگوی تراکمی و امتدادی شکستگیها در دو افق سطحی و زیرسطحی بوده است. به منظور دستیابی به این هدف از روشهای متعددی استفاده شده است که عموماً ابتکاری بوده‌اند. این مقاله بر یکی از این روشها، که استفاده از روش انتقال محوری و مقایسه آن با داده‌های زیرسطحی حاصل از برشهای لرزه‌ای SVSL و نمودار‌های چاه‌پیمایی تصویری FMS و FMI بوده، تمرکز یافته است. نتایج نهایی این مقایسه نشان می‌دهد که شکستگیهای سطحی و زیرسطحی در تاقدیس اهواز که حدود 70 کیلومتر از پیشانی کمربند چین‌خوردگی زاگرس را در بر گرفته است، تقریباً 90 درصد هماهنگی امتداد و 75 درصد هماهنگی تراکمی دارند.