منطقه مورد مطالعه در بخش شمال‌غربی نوار ماگمایی دهج-ساردوئیه، بخشی از زون کمان ماگمایی ارومیه-دختر قراردادر. این منطقه شامل مجموعه سنگی بازالت و الیوین-بازالت با بافت‌های پورفیری و گلومروپورفیری است و فنوکریست‌های اصلی آن پلاژیوکلاز (بیتونیت-لابرادوریت)، کلینوپیروکسن (دیوپسید-اوژیت) و الیوین (کریزولیت) می‌باشند. مطالعات پتروگرافی، شیمی کانی‌ها و زمین‌دماسنجی و فشارسنجی برای درک فرآیندهای ماگمایی کنترل‌کننده این سنگهای آذرین به کار گرفته شد. داده‌های شیمی کانی کلینوپیروکسن ماهیت آلکالن و جایگاه تکتونوماگمایی درون‌صفحه‌ای را برای ماگمای والد نشان می‌دهد. نتایج نشانگر تحول ماگما در یک سیستم اتاقک ماگمایی پویا در پوسته میانی تا فوقانی است. زمین‌دماسنجی و فشارسنجی مبتنی بر کلینوپیروکسن، شرایط تبلور فنوکریست‌ها را در دمای 1160 تا 1200 درجه سانتی‌گراد و فشار 2 تا 5 کیلوبار (عمق 7 تا 18 کیلومتر)، تحت شرایط فوگاسیته اکسیژن بالا و غنی از آب، تخمین می‌زند. تفاوت‌های ترکیبی سیستماتیک بین الیوین-بازالت‌ها (کمتر تحول‌یافته) و بازالت‌ها (بیشتر تحول‌یافته) عمدتاً توسط فرآیند تبلور بخشی کنترل شده است. با این حال، حضور بافت‌های عدم تعادل مانند بافت غربالی در پلاژیوکلازها، نشان‌دهنده یک سیستم باز و پیچیده است که در آن فرآیندهایی نظیر اختلاط ماگما نیز نقش داشته‌اند. این ماگماتیسم معرف یک فعالیت آتشفشانی پس از برخورد در یک رژیم تکتونیکی کششی است.