تحلیل تاریخچه برافرازش کوه‌های میشو با استفاده از دمازمان‌سنجی‎های دما‌پایین

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکترا، گروه زمین‌شناسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

2 دانشیار، گروه زمین‌شناسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

3 استادیار، گروه زمین‌شناسی، دانشگاه تحصیلات تکمیلی، زنجان، ایران

4 استاد، گروه زمین‌شناسی، دانشکده علوم طبیعی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

چکیده

همتافت میشو در شمال باختر ایران برجستگی توپوگرافی شاخصی است که توسط گسل‌های شناخته شده‌ای همچون گسل شمال میشو و گسل جنوب میشو دربر گرفته شده و پی سنگ پرکامبرین دارای رخنمون وسیعی در این منطقه است. داده‌های ساختاری نشانگر این است که برافرازش کوه‌های میشو در ارتباط باگسل‌های پیرامون این گوه ساختاری است و گسل‌ شمال میشو (NMF) و گسل جنوب میشو (SMF) به همراه گسل تسوج (TF) نقش چشمگیری در شکل‌گیری سیمای کنونی منطقه دارند. تلفیق داده‌های ساختاری با داده‌های دمازمان‌سنجی مشخص کرده که آغاز زمان برافرازش در بخش‌های مختلف این گوه ساختاری متفاوت است. نتایج تجزیه 10 نمونه (Apatite Fission Track) AFT نشان می‌دهد که برش باختر میشو از اوائل پالئوسن 72.7±10.6 تا اواسط ائوسن 50.3±3.4 بیشترین نرخ برافرازش را داشته است ولی در مناطق مرکزی و خاوری، بیشترین نرخ برافرازش زمین‌ساختی از اواسط میوسن 22.5±1.6 است. این تأخیر در برافرازش در مناطق مختلف میشو سبب عدم تطابق توپوگرافی و همچنین برونزد غیر یکنواخت پی‌سنگ بلورین در منطقه شده است. بررسی مقاطع همگن شده توپوگرافی کمینه و بیشینه نیز نشان می‌دهد که نرخ برافرازش در باختر منطقه بیشتر است. این اختلاف زمانی در نرخ برافرازش را می‌توان در ارتباط با عملکرد گسل‌های منطقه و چرخش بلوک‌ها درون پهنه‌های گسلی تفسیر کرد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Analysis of Exhumation History with Using Low Temperature Thermochronometers: Misho Mountains, NW Iran

نویسندگان [English]

  • M Behyari 1
  • M Mohajjel 2
  • M Rezaeian 3
  • M Moayyed 4
1 Ph.D. Student, Department of Geology, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran
2 Associate Professor, Department of Geology, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran
3 Assistant Professor, Department of Geology, Advanced Science University, Zanjan, Iran
4 Professor, Department of Geology, Faculty of Natural Sciences, Tabriz University, Iran
چکیده [English]

Misho Complex in NW Iran has a remarkable unique high topography surrounded by well known faults, where Precambrian basement rocks were uplifted and exposed. Structural data indicate that the exhumation of the Misho Complex was result of displacements along the North Misho, South Misho and Tasouj faults. Study of structural and thermochronometery and combination of their results show that uplift initiation time was not unique in this Complex. Analysis of 10 AFT samples clear that the western Misho Complex has the high amount of uplifting during early Palaeocene (72.7 10.6) mid Miocene (50.3-3.4) time. But uplifting in central and eastern parts of the Misho Complex was starting later in mid-Miocene (22.5 3.4). Difference in uplifting time in various parts of Misho Complex resulted in variety of basement uplifting and exhumation in different parts of the Misho Mountains. Interpretation of minimum and maximum topography homogenised samples shows that the rate of uplifting was more than that in the western part of the Misho Complex. It is concluded that, displacements variations along the surrounded faults and rotation of existing blocks resulted in variation of the uplifting and exhumation amount in the area.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Thermochronometry
  • Misho
  • Exhumation history
  • AFT