ویژگی‌‌های متفاوت‌ واحدهای سنگی، ارتباط آنها با یکدیگر و نیز فعالیت‌های آذرین و دگرگونی در بخش جنوب خاوری پهنه سنندج- سیرجان منجر به شناسایی چندین واحد زمین‌ساخت- چینه‎نگاری ‌شده است. این واحدها در جریان باز و بسته شدن اقیانوس نوتتیس در جنوب ایران شکل گرفته‌اند. واحدهای زمین‌ساخت- چینه‎نگاری اصلی در این ناحیه عبارتند از: رسوبات نوع الاکوژنی مربوط به حاشیه جنوبی سکوی ایران مرکزی با سن عمومی پالئوزوییک تا تریاس میانی ؛ واحدهای آتشفشانی و توربیدایت‌های به سن تریاس؛ رسوبات فلیشی دگرگون شده با سن عمومی ژوراسیک- کرتاسه پیشین مربوط به حوضه پیش کمانی؛ رسوبات کربناتی سکویی به سن کرتاسه پیشین؛ سنگ‌‌های مربوط به ناحیه زمین‌درز شامل افیولیت، رادیولاریت و گلوکوفان شیست؛ رسوبات حوضه‌ فلیشی ترشیری دارای قطعات اولیستولیتی از سنگ‌ آهک‌های کرتاسه، افیولیت‌ها و برخی از سازندهای پهنه زاگرس که  در حاشیه‌ زاگرس مرتفع شکل گرفته‌اند؛ رسوبات ناحیه پیش‌بوم پس‌کمانی که به‌صورت دگرشیب سنگ‌های دگرشکل بخش شمالی پهنه سنندج- سیرجان جنوبی را می‌پوشانند؛ و در نهایت مولاس‌های پس از کوهزایی که در اثر فرسایش بالاآمدگی‌های ناشی از کوهزاد زاگرس در بخش‌های درونی و حاشیه‌ای سنندج- سیرجان جنوبی شکل گرفته‌اند.