منطقه مورد مطالعه در انتهای جنوبی کمربند ماگمایی سهند- بزمان، در شمال آتشفشان بزمان قرار گرفته است. واحدهای سنگی منطقه متشکل از گدازه‌های آندزیتی- داسیتی همراه با ماسه‌سنگ توفی، ایگنمبریت، آگلومرا، توف و سیلت‌سنگ به سن میوسن است که متحمل دگرسانی‌های پروپیلیتی، آرژیلیک، سریسیتی، کربناتی و سیلیسی شده‌اند. فرم چیره کانه‌زایی عبارت از رگه‌های سیلیسی و برش‌های گرمابی ‌در درون پهنه‌های دگرسانی است. رگه‌های سیلیسی دارای بافت‌های کلوفرم، حفره‌ای، قشری، شانه‌ای، نواری و برش‌های گرمابی هستند. مطالعات آزمایشگاهی بیانگر این است که برش‌های گرمابی‌دارای بیشترین عیار طلا (تا  ppm6/27)‌است و رگه‌های سیلیسی با بافت نواری و رگه‌های سیلیسی دارای کانی‌های سولفیدی ریز، در رده‌های بعدی قرار دارند. مطالعات ژئوشیمیایی بیانگر همبستگی خوب میان طلا با عناصر نقره، آنتیموان، آرسنیک، سرب، روی، مولیبدن، بیسموت و جیوه در رگه‌های سیلیسی طلادار در این منطقه است. بررسی میانبارهای سیال بر روی رگه‌های سیلیسی با بافت نواری، شوری سیال را 77/7-22/1 درصد و دمای همگن شدن را  296-190 درجه سانتی‌گراد نشان داده است. بر‌ پایه مطالعات صحرایی، کانی‌شناسی، ساخت و بافت، ویژگی‌های ژئوشیمیایی و میانبارهای سیال، کانه‌زایی‌های طلای شمال بزمان را می‌توان در زمره ذخایر طلای اپی‌ترمال  سولفیداسیون پایین قرار داد.